De meesten onder ons worden er in de loop van de opleiding wel eens mee geconfronteerd: verplichte studiereizen. De studenten van Engels komen er in het tweede jaar al snel mee in aanraking. Hoewel dit artikel op bijna elk vak toepasbaar is, ga ik het schrijven vanuit mijn eigen ervaring als studente Engels.

In het begin van het academiejaar kregen we een brief met de mededeling dat we een reis naar Oxford van drie dagen gingen maken. De kostprijs hiervan bedroeg om en bij de €300. Met dat geld werden alle activiteiten, vervoer, het hotel, ontbijt en avondmaal bekostigd. Het middagmaal moesten we zelf voorzien. Het is algemeen geweten dat studenten tijdens studiereizen vrije uurtjes krijgen. In die tijd kunnen ze eten, winkels bekijken, bezienswaardigheden bezoeken, souvenirs kopen… Dat was dus ook het geval bij de reis naar Oxford. Je kan het al raden, het totale plaatje heeft de ouders en studenten meer dan 300 euro gekost.
Bij deze verplichte reizen rijzen er toch wel enkele vragen. Wat is de meerwaarde? Kunnen we deze reizen verplichten? Welke oplossingen kunnen er aangereikt worden indien iemand moeite heeft om dit te betalen?

Laten we bij het begin beginnen. Verplichte reizen hebben een aantal voordelen, anders zouden ze niet georganiseerd worden.
Als leerkracht Engels is het belangrijk dat je de taal goed beheerst. We praten natuurlijk wel Engels met onze klasgenoten en leerkracht, maar het is toch nog anders om met inwoners van Engeland te praten. In Oxford kregen we de opdracht om in dialoog te treden met de bevolking. Op die manier konden we ons accent beter aanpassen en meer ervaring opdoen. Tijdens de vrije tijd die we kregen, hadden we de kans om te leren omgaan met Engelse ponden en te proeven van de Engelse straten en winkels.
Daarnaast konden we de Engelse cultuur opsnuiven of toch een deel ervan. Wanneer we voor de klas staan, moeten we lessen cultuur kunnen geven. Voor leerlingen is het dan wel interessant om foto’s te zien die door de leerkracht zijn gemaakt en het verhaal te horen dat eraan vast hangt. Dit geeft een heel ander gevoel dan wanneer de foto’s van het internet gehaald zijn.
Plus, de reizen kunnen nadelig zijn voor de klassfeer. Het kan best zijn dat je al een fijne groep hebt, maar op een driedaagse leer je jouw klas op een andere manier kennen. Je bent bijna de hele tijd bij elkaar, een goede gelegenheid om contacten te leggen op een ander niveau en zelfs klasgenoten te leren kennen waar je in de klas weinig mee omgaat.

Dat zijn al een aantal voordelen, maar deze medaille heeft ook een keerzijde.
Ik heb al vermeld dat de prijs over de €300 gaat. Er zijn zo al gezinnen die moeite hebben om de studies voor het hoger onderwijs te betalen. Zo’n verplichte reis kunnen ze missen als kiespijn! Mogelijke oplossingen worden later in het artikel bekeken.
Het kan best zijn dat de reis de klassfeer niet ten goede komt. Wie weet is het voor sommige personen te veel om bijna de hele tijd bij elkaar te zijn. Daardoor ontstaan er ongemakkelijke situaties. Op die manier is het goed mogelijk dat de klas uit elkaar groeit, in plaats van een hechtere band te creëren. Daarnaast zijn er misschien buitenbeentjes in de klas die moeite hebben om zich in te passen of niemand in de klas hebben met wie ze het goed kunnen vinden. Zij zullen zo’n reis al helemaal niet leuk vinden.
Een derde nadeel was in principe de plaats waar we verbleven en het vervoer dat we hadden. We werden elke dag in het centrum van Oxford ‘gedropt’ door een bus en in de late namiddag werden we weer opgepikt om teruggebracht te worden naar het hotel. We waren aangewezen op onze voeten om overal te geraken. Dat was het nadeel van het vervoer. Het volgende nadeel was de plaats. Tijdens de reis waren er bepaalde plaatsen die we moesten bezoeken met de groep. Wie weet zijn dat plaatsen die sommige mensen totaal niet interesseren. De aandacht zwakt dan al sneller af en dat was dan verloren tijd voor die personen. Daarnaast zijn er plaatsen die sommigen doodgraag zouden willen zien, maar die niet in de planning stonden. Je kan zeggen dat ze die plaatsen dan maar gaan bezoeken in de vrije tijd, maar je moet er ook kunnen geraken en je moet er genoeg tijd voor hebben. Hierbij moet je wel bedenken dat je niet iedereen tevreden kan stellen. Daarnaast is het ook de taak van een toekomstig leerkracht Engels om interesse te tonen in de cultuur van het land.

Het volgende wat aandacht verdient, zijn de gezinnen die moeite hebben om zo’n reis te betalen. Ouders hebben niet de keuze om hun nageslacht thuis te houden, want de studiereis is verplicht! Hoe kunnen ze dan toch zonder problemen hun kind de reis gunnen?
Dat moet ten eerste van de school uit komen. Er zijn genoeg studenten die een studiebijlage krijgen. Die informatie staat allemaal in het schoolbestand. De school zou de tijd moeten nemen om te bekijken wie problemen zou kunnen krijgen met de betaling en in de mate van het mogelijke deze gezinnen helpen.
Een tweede oplossing is om ruim op voorhand te informeren dat er een verplichte studiereis aankomt. Als ouders en studenten al maanden van tevoren weten dat dit een verplicht deel van de opleiding is, hebben ze een grotere kans om te sparen en zich voor te bereiden. Ook zou de school de kans moeten geven aan de ouders om de reis in periodes af te betalen en niet alles in één keer.
Ten derde, de opleidingshoofden zouden de verplichte reis kunnen afschaffen, hoewel ik hier zelf geen voorstander van ben. Als leerkracht Engels kun je moeilijk voor de klas gaan staan zonder zelf in het land geweest te zijn.

Verplichte reizen, het zal een struikelblok blijven in de opleiding. Het is zeker fijn om ervaring op te doen en te leren buiten het klaslokaal, maar er staan nadelen tegenover die toch ook noemenswaardig zijn. Als student kan je niet veel meer doen dan je mening te laten horen hierover. Dat zet de organisatoren hopelijk aan het denken. Maar zolang als verplichte reizen verplicht blijven, kan je niet veel meer doen dan er het beste van maken en proberen te genieten van alles wat het genieten waard is.

Lynn Hermans

Advertenties